woensdag 7 september 2011

Okul basliyor, yeni bir hayat basliyor.

Yarin okul basliyor. Kendimi yine cok tuhaf hissediyorum. Yine degisik bir his var, heyecan mi degil mi anlayamiyorum. Heyecan degil aslinda, daha degisik bir sey. Boyle heyecanla karismis korku, merak ve cok calismam gerekecegini bildigim icin beynimde kendi kendimi 'özledim okulu' gibi motive etme durumu falan var. Hic özlemedim aslinda ama olsun, özledim diyim ki beynim oyle dusunsun, oyle hareket etsin.

Uc aydir pek bir sey yapmiyorum, oyle evde kitap okuyorum, bir sevgilim olmadi, kendime bir manita bulim diye dertleniyorum anca. 
Tam alti yildir ayni okulda okudum. Alti yil suren orta okul ve Turkiye'deki lise olayinin karisimi gibi bir sey. Bu alti yilimi gecirdigim okulum bizim eve sadece 200 metre uzakliktaydi. Derslerim bos oldugunda hemen eve gelirdim. Alti yil boyunca, hic Kampen disina cikmadim, ama yarin her sey degisiyor gibi.

Image Hosted by ImageShack.us

Yukardaki fotograf sirin Kampen'imizin fotografi.

Kampen'i hic anlatmadim size ama burasi gercekten ufacik bir köy. Artik kasaba bile diyemiyorum, cunku dun tesadufen internette bir sozlukte Hollanda'nin Utrecht sehri hakkinda yazilanlari okudum. Biri ''kucuk huzurlu bir sehircik'' diye bahsetmis, oteki ''sirin, sakin ve minik bir ogrenci sehri'' demis, digeri ''universitesi meshur, cogunlugun ogrenci oldugu bir egitim merkezi'' diye yorumlamis, oysa Utrecht Hollanda'nin en buyuk sehirlerinden bir tanesi ve benim icin, bir Kampen'da dogmus yetismis biri icin, asiri buyuk ve kalabalik bir sehir. Ben acikcasi Utrecht'e gittigimde hic bir sakinlik falan goremiyorum. O yorumlari okudugumda anladim ki, ben yillardir bu Kampen koyunde hic bir sey gormemisim. Acaba Utrecht hakkinda bu yorumlari yapan insanlar bizim Kampen'a gelseler ne dusunurler? Utrecht'e sakin diyebiliyorlarsa, bizim sirin Kampen'a ne derler acaba? ''Burda yasanir mi beee, gormemis insanlar bunlar'' der kucumserler bizi herhalde. Bir an gercekten kendimi gormemis, duymamis, kucumsenen bir koylu gibi hissettim, oyleyim de galiba. 

Neyse ki bundan sonra oyle 200 metre uzaklikta olan bir okulum yok, gunluk trenle otobusle yolculuk yapmak var. Bundan sonraki hayatim cok daha farkli olacak, yani bugunden sonra. 
Yarin sanki bambaska bir hayata, hayatimda yeni bir doneme basliyormusum gibi bir his var. Umarim her sey cok guzel olur. Yeni okul, yeni sehir, yeni hocalar, yeni arkadaslar, yeni bir ortam, yepyeni bir hayat yarin beni bekliyor.

Ve yeni manitalar insaallaaaaahh diyelim o zaman.