zondag 13 november 2011

Sinav sinav sinav..

Sonunda. Ilk sinav haftam bitti ve uzerimden kirk kilo yuk kalkmis gibi rahatladim. Nasil bir stress yarabbim bu, bu nasil bir ruh hali. Bu sinav donemleri hep boyle gerizekali bir korkuyla butun sinavlari mahvediyorum ben, gecen yil gibi. Suratimda cikan sivilcelerin haddi hesabi yok. Sac bas perperisan halde sabahlara kadar uc dort saat uykuyla zombi gibi dersin basinda stresslenerek ders calisiyorum. Bir de aglama ataklarim geliyor arada, bir yandan annem bir yandan babam beni sakinlestirip motive etmeye calisiyor, onlara da yazik. ''yapamiicaaam uhuhuhuuuuu'' diyerek elimi basima vurup neden calismaya daha erken baslamadim diye kendimi dovuyorum. Her sinav haftasi ayni, n'olacak benim bu halim? Her seferinde periodlarin baslarinda bu sefer olacak, bu sefer erkencikten baslayacagim, bu sefer son gune hicbir seyi birakmayacagim, bu sefer haftalar oncesinden her sey kafamin en dibinin icinde olacak diye diye basliyorum ve sonuc her donemin sonu sinavlar baslarken ayni. Butun donem boyunca oylesine okula gidip, derslerin konusunu bile bilmeyip derslere girip girip cikiyorum, bir gram ders calismiyorum ve son hafta affedersiniz götüm tutusuyor ve stressli aglamakli gunler basliyor.

Evden cikip otobus duragina giderken bin tane terim ve formul kafamin etrafinda dolaniyor. Her seyi hatirliyor ama ne neydi neyle ilgiliydi unutuyorum ve iyice bir panige giriyorum. Otobuste evde yaptigim ozetlere biraz bakiyorum. Her sey yolunda sinavi bombalayacagim, super zekiyim, cok iyi calistim, akilli kizim, her sey kafamda, beyin bedava diye diye okula gidiyorum. Kim calismis kim calismamis, kim kacta uyumus, uyumus mu, herkesi bir dinliyor ve sinav lokaline giriyorum. Sinav kagitleri dagitilmaya basliyor ve icim daraliyor, kalbim sikisiyor, icimden uc kulfu bir elhami uc kez tekrarliyorum. Cisim geldi saniyorum ama cis degil biliyorum, karnim agrimaya basliyor, dizlerim titriyor, kalemi sikica tutuyorum, besmelemi cekip ilk soruyu okuyorum. Nefesim bir anda kesiliyor, boguluyorum saniyorum...

Tek calismaya gec basladigim derslerde yasanmiyor bu stress. Vakitlice baslayip cok iyi calistigim sinavlarda daha da stressleniyorum, cunku bu sinavlarda calisip yapamama korkusu oluyor bir de, potansiyel performansimin altinda kalma korkusu icimi yiyip bitiriyor. 
Yine bu donem iyi baslayacagim derken kotu bir baslangic yaptim galiba, ama bu sefer boyle olmayacak. Gelecek period cok iyi calisacagim. Her seferinde oyle diyorum biliyorum, bu lafi seksensekibindortyuzyetmisbirmilyonyediyuzellialtibinucyuzdoksanbir kez soylemisimdir ama bu sefer cok cok ciddiyim, bu sefer ayri, bu sefer bambaska. Her gun dersler bittiginde okulda kalip ders calisacagim en az iki saat. Gorursunuz, aha buraya yaziyorum, aha yazdim gitti. Yarin pazartesi ve basliyor yeni dersler. Calismazsam kafamin etini yiyin, dovun beni, kufredin, acimayin bana. Burda butun okuyucularimin huzurunda Alla’ma soz veriyorum, ultramegasuper cok calisacagim Alla’m..
Hadi baalim, zor yorucu gunler beni bekliyor, gazam mubarek olsun. Allaa’m sen beni utandirma. Bismillahirrahmanirrahim. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen